Children of Men

Produced by Marc Abraham, Eric Newman, Hilary Shor, Iain Smith, and Tony Smith; written by Alfonso Cuarón, Timothy J. Sexton, David Arata, Mark Fergus, and Hawk Ostby; directed by Alfonso Cuarón; based on the P.D. James novel Children of Men; cinematography by Emmanuel Lubezki; edited by Alfonso Cuarón and Alex Rodriguez; production design by Jim Clay and Geoffrey Kirkland; costume design by Jany Tenine; original music by John Tavener; starring Clive Owen, Julianne Moore, Claire-Hope Ashitey, and Michael Caine. Color, 109 mins. A Universal Pictures release.

It is above all the look of "Children of Men" that stirs apprehension in the heart. Is this what we are all headed for? The film is set in 2027, when assorted natural disasters, wars and terrorist acts have rendered most of the world ungovernable, uninhabitable or anarchic. Britain stands as an island of relative order, held in line by a fearsome police state. It has been 18 years since Earth has seen the birth of a human child.

There is much to be said about the story of "Children of Men," directed by Alfonso Cuaron and based on a lesser-known novel by P.D. James. Guerrilla fighters occupy abandoned warehouses. The homeless live in hovels. Immigrants are rounded up and penned in cages. The utilities cannot be depended upon. There are, most disturbing of all, no children. Only dogs and cats remain to be cared for and cherished. 

As the film opens, the TV news reports that the world's youngest person has been stabbed to death in Buenos Aires, because he declined to give an autograph. Theo Faron (Clive Owen), the film's hero, watches the news in a cafe and then leaves with his paper cup in his hand. Seconds later, a bomb destroys the cafe. This is essential: Faron is terrified. He crouches and fear freezes his face. This will not be like action pictures where the hero never seems to fear death.

Britain, as the last functioning nation, has closed its borders, and is engaged in a war between the establishment and a band of rebels who support immigrant rights. Faron is kidnapped by this group, headed by Julian Taylor (Julianne Moore), who was once his lover; they lost a child.

Her associate, Luke (Chiwetel Ejiofor, in another unexpected character), backs her up with muscle and wisdom. Interestingly, there seems to be no racial prejudice in this Britain; they don't care what color you are, as long as you were on board before they pulled up the rope. Julian's group wants Faron's influence to get travel papers for Kee (Clare-Hope Ashitey), so the young woman can be smuggled out of the country and to refuge in a rumored safe haven. Kee is a key to the future; the movie's advertising tells you why, but I will not.

The center of the film involves the journey toward the coast, which Faron and Kee undertake with Julian, Luke and Miriam (Pam Ferris), who is both watchdog and nurse. Along the way, they are pursued by Homeland Security troops, and there is a chase scene with one of the most sudden and violent moments I have ever seen in a film. Not all of the chases in all of the Bournes equal this one, shot in a single take by one camera, for impact.

Here again, the action scenes seem rooted in sweat and desperation. Small details: Even in the midst of a firefight, dogs scamper in the streets. Faron's hand reaches out to touch and reassure the nearest animal, and I was reminded of Jack London's belief that dogs (not cats so much) see us as their gods. Apparently sterility affects only humans on Earth; when we are gone, will the dogs still tirelessly search for us?

I wanted to use Hitchcock's term "MacGuffin”....The lack of children and the possibility of children are the MacGuffins in "Children of Men," inspiring all the action, but the movie significantly never tells us why children stopped being born, or how they might become possible again. The children-as-MacGuffin is simply a dramatic device to avoid actual politics while showing how the world is slipping away from civility and co-existence. The film is not really about children; it is about men and women, and civilization, and the way that fear can be used to justify a police state.

I admire that plot decision. I would have felt let down if the movie had a more decisive outcome; it is about the struggle, not the victor, and the climax in my opinion is open-ended. The performances are crucial, because all of these characters have so completely internalized their world that they make it palpable, and themselves utterly convincing.

Cuaron fulfills the promise of futuristic fiction; characters do not wear strange costumes or visit the moon, and the cities are not plastic hallucinations, but look just like today, except tired and shabby. Here is certainly a world ending not with a bang but a whimper, and the film serves as a cautionary warning. The only thing we will have to fear in the future, we learn, is the past itself. 

PS: This film is also very self-aware; i.e. it knows its roots. For example, a brilliant scene featuring the brilliant and underrated Danny Huston as a "Noah of the arts", living alone with his deranged 20something son in a revamped Tate Modern, manages to throw in a Pink Floyd cover. And there are the obvious allusions to 1984 or Brave New World, what with the government-approved suicide rations and overbearing bureaucracy.

Kardan Adam...

 

 

Disarda inceden inceye, usul usul yagan kar tanecikleri… Sanki cocuksu sevincler ve acilar bulusmus kar ustunde. Kar topu oynayan dusler:kimi oylesine mutlu, kimi oylesine uzgun….Hep tanidik sorulari soruyorlar birbirlerine…

…. Ama bu sefer ben erken davranip soruyorum: kislari sever misin?

-“Evet!” diyorlar. “Kislari, kuslari, icimizdeki baharlari, hatta tropical yalnizliklari bile seviyoruz.” “Peki, ya yaz?” diye soruyorum. Iclerinden biri yuzume bakip haykiriyor “Hayir!” diye. “ Neden?” diye sormaktan kendimi alamiyorum. 

“Karsiliksiz ask diyor.” once. Yuzumde buyuk bir anlamsiz ifade, bana soylediklerini dinlemeye devam ediyorum. “Nedir karsiliksiz ask?” diye soruyor. Susuyorum…

“Kendi ellerinle yarattigin kardan adama asik olmak” diyor kisik bir sesle. Eriyip gidecegini bile bile sevmek…Sen onu yoktan yaratirsin.Sen yarattigin icin seninmis gibi hissedersin. Ne zaman cami aralasan,acsan seni orda bekledigini sanirsin. Cocuksu bir heves ve buyuk bir heyecanla birlestirmissindir her bir parcasini. Masumca… Yaptigini garipseyen digerlerine inat…Emek vermissindir, hemde cok! Ama zaman zaman karsisina gecip gerceklede yuzlesirsin:onunla sen cok farklisindir. Seni sevse bile kardan bir adam oldugunu hatirlarsin.Kış bitmeden eriyip gidicegini, baharin gelecegini,sonrada yaza karsi koruyamayacagini bilirsin.

The Dance of Love and Hate

"The TANGO is a direct expression of something that poets have often tried to state in words: the belief that a fight may be a celebration."


"I picture a ferocious tiger; a predator with its silent but definite stride roaming the jungle in hunt for a prey when dancing the Tango. Other times its two gauchos circling each other in a desperate fight for the woman they love. That's drama in dancing the Tango! If you're thinking Tempestuous Tango, here's the spill for partner dancing."


The Tango is  the dance of love and romance... It shows love, passion, hate and romance in only one dance. The story is about a man and a woman who came together and learn to trust and love each other by the power of one dance, The Tango...

....

There's no bouncing around in the Tango; the steps are long, smooth, and sleek. With the feet kept close to the floor. Each dance phrase is punctuated by a pregnant, poised pause, and begins with a quick head jerk that adds to the dramatic style. You can't carry off the Tango with stooped posture, so straighten up, lift your head high, point your nose into the future, and think sleek.

.........

Bir Avuc Deniz

 Film,  “Deniz misin, liman mı?”

gibi akıl karıştırıcı bir soru, satır aralarında akan derin bir önermeyle çıkiyor karşımıza önce.

Deniz miyiz? Liman mı? "Deniz mi olmalıyız yoksa liman mı?" ya da "hiçbiri olmamak mı maharet".....

Bir adamın, iki kadının, ama öncelikle  denizin öyküsü “Bir Avuç Deniz”. "Deniz misin, liman mı?" gibi bir sorunun muhattabı değiliz artık; o reklam tümcesini de çoktan tükettik beraberce. Şimdi asıl maharet denizin çalkantısında boğulmadan hayatta kalabilmekte. Aganta burina burinata diye haykırarak kadere boyun eğip mi yol alıyoruz kendi denizimizde, yoksa özgürlük diye addettiğimiz paha biçilemez kavram, kendi insiyatifimizle belirlediğimiz sınırılarımızın meyvesi olarak mı düşüveriyor gökten elimize? İşte tüm bu sorularla başbaşa bırakıyor Leyla Yılmaz bizleri…

“Burjuvazi’nin Gizli Çekiciliği” hepimizi sarıp sarmalarken, Deniz’le tanışıveriyoruz. Deniz’in içinden, denize ait olduğunu bilerek çıkıveriyor bu kız çocuğu. Burjuva dörtlüsünün tam göbeğine düşüveriyor adeta. Dünyayı olduğu gibi değil de olması gerektiği gibi kavrama gayretine düşmüş bu kız çocuğu ayaküstü bir ders veriyor hem bize, hem diğer “biz”e. Bir evinin olmadığını, kendine ait bir rotanın olmadığını, zaten bunun da mümkün olmadığını, aksine, sahip olduğumuzu sandığımız her şeyin günden güne bize hükmetmeye başladığını ve her birimizi boyunduruğu altına aldığını anlatıyor ve ekliyor; almak, satmak, bunlar başarılı çocukların işleri… Jean Baudrillard‘ın “Tüketim Toplumu”nu anımsamamak mümkün değil bu noktada. Tıpkı Baudrillard’ın kapitalist sistemde her şeyin toplum için tüketilmek üzere önceden hazırlandığını savunması gibi. Topluma da sistemin sunduklarıyla yetinip, tüm bu maddelerin kölesi olmanın düştüğü gerçeğini anımsatıyor bu sekanslar.

“Özgürlük” de süslü püslü bir burjuva oyuncağından farksız kalıyor bu kızcağızın sözlerinde… Kızımız Deniz, devrimin adı oluveriyor bu ışıltılı burjuva dörtlüsünün arasında. Başarılı oğul daha ilk günden tutuluyor bu ateşe. Hatta bu ateş onu öyle bir sarıp sarmalıyor ki kendi dünyasına çekiveriyor günden güne Mert’i. Burjuvanın kendi yöntemleriyle eğittiği başarılı oğul Mert ile aynı ortamda yetişmiş Dilek adlı naif kız çocuğunun ilişkisi mükemmel olmanın dayanılmaz hafifliği altında ezilip kalıyor sosyalizmin, Deniz’in karşısında.


Sosyalizmle karşı karşıya kalan burjuvanın ürkek kırılganlığı filmin bütününde anne figürüyle bütünleşerek hakimiyetini devam ettiriyor. Sessiz, tedirginliği çevresine gelmesi muhtemel zararla ölçülen, farklılığa kapalı, muhafazakarlığı değişim karşısında duyduğu korkuyla paralel artan bir annenin ardında yükselen diktatör tavır bizi kaçınılmaz sona doğru yaklaştırıyor.

Birçok kez çaresizliğine yenilip varlığını sonlandırma girişimlerine karşın bunu başaramayan sosyalizm, Deniz’le son bir kez daha, umutla gözlerini açıyor. Faşizmin türlü oyunları karşısında  öyle ya da böyle ayakta kalmayı başarmış olan Deniz, aşkına sahip çıkarken oyunu kurallarıyla oynamaya çalışsa da bu gayreti, faşist diktanın onu en savunmasız anında yakalayıp başını bir böcek misali ezmesinin önüne geçemiyor. Dürüst, yalansız ve bağımlı bir ölümle Deniz’le vedalaşırken, ardında bıraktığı aşk, uzaklarda… denizin ortasında… eski bir burjuva çocuğunun yüzünde filizleniyor… Bu kez mertçe ve  nispeten daha sertçe…

İzlerken kimi zaman Woody Allen’ın “Match Point” ini; kimi zaman Rainer Werner Fassbinder’ın “Faustrecht der Freiheit” ını anımsadığım; kimi zamanda Halikarnas Balikcisini hatirlatan  sınırlarımız içinden çıkan bir yapım.

 "yamaç, ufak ufak toprak parçalarını çeviren derme çatma kuru duvarlarla kıyım kıyım kıyılmıştı, işte hep "malımız! malımız! malımız!" diye uğrunda yaşadıkları uyuz topraklar bunlardı.

bunların sahipleri olanlar artık oralardan hiç kımıldamayacaklar. köpeklerin boğazlarından tasma ile bir yere bağlı kaldıkları gibi bunlar da barsaklarıyla boğazlarından toprağa bağlı kalacak, hep yanlarındaki komşuların mallarına göz dikerek hırlayacak, hep malıma göz diktin diye komşularına havlayacak, malım var diye ölünceye kadar mallarının kulu kölesi olarak evim var diye dört kuru duvarın içine mezara gömülmüş gibi gömülerek yaşayacaklar. buna yaşamak mı denir, uzun ölüm bu.

hey gidi deniz hey!"

Average or Exceptional

Are you an average or an exceptional individual? Are you in the middle of the scale or are you on the top of it? Are you generally fitting all the descriptions of your generation or are you an outsider?

Safer versus Risky

Being an average person surely gives you a bit of a safety. Average is cozy. You don’t get too much resistance from the society, as long as you fit in the limits. In fact, being average guarantees that society will support you rather than reject you. An average person lives an average life; has an average income, is in an average relationship, follows an averagish career. Not too much trouble, but not too much excitement either.
An exceptional person is usually a risk lover. If you look carefully at all the leaders, inventors or successful businessmen you’ll find they all have something in common: they all loved risk, in one form or another. Risk is dangerous. Risk can not only put you in danger but it can be extended to your close group, to your community, to the entire society. This is why exceptional people are usually rejected by the society.  Being exceptional is surely an exciting path but it can be also filled with trouble.

Easier versus Difficult

Being average is usually easier, all you have to do is follow the rules. Go to school, graduate, get a job, get married. But this will not guarantee in any form that you will be successful, nor that you will live a fulfilling life. It will be safe and you’ll survive. It’s the easy way.
Being exceptional is usually harder, because instead of rules you will have to follow your dreams. Start a business, travel the world, love unconditionally or be a rock star. This will not guarantee that you’ll be successful either but you will surely live a fulfilling life. Following your dreams is better than following their rules. But it will be difficult and you may fail. Many times. It’s the hardest way.

Indulging versus Uncomfortable

Even if you strive to be exceptional you may consciously chose to live an average life. Because being average is indulging. You may have the abilities, the talents or the call to become exceptional, but you maintain yourself in a field of laziness and mediocrity. Why? Because you like it living safely, without taking risks and in a comfortable space. You indulge yourself with a underrated lifestyle, with an illusion of safety constantly reinforced by the respect of the rules.
Being exceptional is no lazy afternoon or slow party week-end. It’s constantly getting out of the comfort zone and try something new. It’s restless and exhausting. It’s challenging and full of surprises. Living an exceptional life will give you a lot of pressure and confrontation. Breaking the rules in order to achieve something bigger is no easy task.

Faster versus Slower

Average is faster. You’re walking on somebody else’s footsteps, you move quicker. So many other people were there before so you don’t have much to do than to dumbly move forward. You’ll advance in any standard metric faster than anyone else. You’ll soon have a job, a paycheck, a mortgage, a car, a house, a family. Sooner than you expect.
Exceptional is slower. You’re walking on fresh territory. You discover your own path with each step and you advance slower. Nobody chose the path you chose so you’re actually building a road. You’ll hardly have a job, a paycheck, a mortgage, a car, a house or a family in the traditional way of speaking. But you’ll do it your way.

Pressuring The Exceptional

There is an inner pressure of the average over the exceptional. The average will always try to manage the exceptional, to derail, to confuse, to stop it. Because being exceptional is a danger to the established order and you must be aware of that. You are threatening the rules. If you get rich by 24 and the rules are saying this is impossible, you have a problem: society will try to convince you that this is impossible. You know it isn’t, but apparently you’re the only one who knows that.
Average is based on rules. If there are no rules, the average cannot exist. This is why being exceptional is constantly pushed away. If you chose to be exceptional, be prepared to face not only your inner limitations but a constant pressure from the outside world. You have to win a double battle: with you and with them.

The Choice Of A Personal Path

The good news is that being average or being exceptional are just choices. There’s no genetic imprint that says you’re going to be an average person or you’re going to be an exceptional one. Everything is choice.

What’s your choice? To risk and win, or to stay low and safe?

Uretici Sevgi

İnsansal varoluş, insanın yalnız olduğu ve Dünyadan/Doğadan ayrılmış bulunduğu olgusuyla belirlenir. İnsan bu ayrılışa katlanamadığı için, bağlılık ve birliği aramaya zorlanır. İnsan’ın hem yakınlığı hem de bağımsızlığı; başkaları ile birlik olmayı ve aynı zamanda kendi biricikliği ile özelliğini korumayı da aynı anda aramak zorunda oluşu, insansal varoluşun paradoksudur.

Sevgi ve ...us dünyayı kavramanın iki biçimidir. Biri olmadan diğeri olanaklı değilse de, onlar değişik güçlerin, yani duygu ve düşüncelerin anlatımlarıdır.

İnsan dünyayı zihinsel ve duygusal olarak, sevgi ve akıl aracılığı ile kavrar. Aklın gücü, onun yüzeyden derinlere inebilmesini, objenin özünü kendisiyle etkin bir ilişki kurarak anlamasını sağlar. Sevgi gücü ise ona kendisini bir başka insandan ayıran duvarı yıkıp aşma ve o insanı kavrama olanağını verir.

Sevgi sözcüğünden daha belirsiz ve daha kafa karıştırıcı bir söz daha zor bulunur.

Üretici sevgi – doğru sevgi; ilgi, sorumluluk saygı ve sevilen şey hakkında bilgidir.

Yaratıcı Yunus’a sevginin özünün bir şey için emek harcama ve bir şeyin büyümesine katkıda bulunmak olduğunu; yani sevgi ile emeğin birbirinden ayrılamayacaklarını anlatır.Yunus’un öyküsü, sevginin sorumluluktan ayrılamayacağını anlatır.

Kimse bir rastlantı sonucu sevilmez. Sevgiyi, insanın kendi sevme gücü üretir. Tıpkı insanın bir şeylere ilgi duymasının kendisini de ilginç kılması gibi. İnsanlar, çekiciliğin özünün kendi sevgi yetenekleri olduğunu unuttukları zaman, çekici olup, olmadıklarını düşünmeye başlarlar. Bir başka insanı üretici olarak sevmek, onunla ilgilenmeyi ve onun yaşamından kendini sorumlu duymayı içerir. Bu ilgi ve sorumluluk onun yalnız fiziksel varlığı için değil, tüm insansal güçlerinin büyüme ve gelişmesi için de söz konusudur. Üretici olarak sevmek, edilgin olmakla, sevilen kişinin yaşamınının seyircisi olarak kalmakla uyuşamaz.

Bazen...

Bazen.

Son noktayi koymak ilk adimi atmak kadar zordur hayatta. Ilk anda veremedigimiz kararlar veya son noktayi koyacak kararlari veremedigimiz icin yitirdigimiz firsatlarla doludur hayat…Aslinda “bitti” demek, son noktayi koymak “aslinda zaten bitmis olani” bitirip yeniliklere firsat kapilarini aralamaktan ibarettir. Ama ilk anda karsilasilacak zorlugu insan her zaman goze almak istemez… 

Zorluklar karsisinda yilmayanlarimiz bile, sanki gercek hayalindekiymis gibi davranarak isin icinden cikmayi denerler bir sure. Karar vermek hic de zor degilmis gibi davranirlar; ani degisiklerin hayatlarini sarsmadigini, umursamadigini iddia ederler. 

Onlarda zaman zaman boslukta yonsuz akarlar. Ama o an geldiginde bitmesi gerekene onlarda “BITTI” derler ve hayatlarinda birilerini geride birakirlar. Hayat zaten “onlarsiz” devam ediyordur. Aslinda “birlikteyken bile” geride kalan oldugunu hissetmektedir bitti diyen. Karmasik duygularla zaten doludur hayati.Aski, sevgiyi, nefreti ayni anda hisseder durur bitti diyen…Birakip giden, yada gittigini zaten hic bir zaman anlayamaz geride kalani…Cunku yasanmamis bir duyguyu geride kalanin nasil yasadigini asla bilemez ve anlayamaz. Bu nedenledir ki geride kalan genelde anlasilmaz olan kisidir. Dogalida budur bu durumun… 

Geride kalan, aski, sevgiyi yogun yasadigi gibi aciyida yogun bir sekilde icten hisseder. Oyleki bazen icindeki aciyi azaltmanin yolunu gecenin bir yarisinda birseyler yazmakta bulur..Gecmisine doner, karsilastirmalar yapar. Kendiyle sik sik istisarelere girer. Buyuyen cinar misali, bu guclu firtinanin verdigi zararida daha da yukselmek, daha guclu firtinalara hazir olmak icin bir firsat oldugunu bilir. Tabiki firtinanin verdigi zarar genc cinarin uzerindedir. Ama bu ruzgarin onun zayif dallarini dusurmesine yardim ettigininde farkindadir…

……………

ne kadınlar sevdim zaten yoktular

yağmur giyerlerdi sonbaharla bir

azıcık okşasam sanki çocuktular

biraksam korkudan gözleri sislenir.

ne kadınlar gördüm zaten yoktular

böyle bir sevmek görülmemiştir

hayır sanmayın ki beni unuttular

hala arasıra mektupları gelir

gerçek değildiler birer umuttular

eski bir şarkı belki bir şiir

ne kadınlar sevdim zaten yoktular

böyle bir sevmek görülmemiştir

yalnızlıklarımda elimden tuttular

uzak fısıltıları içimi ürpertir

sanki gökyüzünde bir buluttular

nereye kayboldular şimdi kimbilir

ne kadınlar sevdim zaten yoktular

böyle bir sevmek görülmemiştir.

(Atilla Ilhan’dan)